Ik weiger te geloven…

Ik weiger te geloven in een sprookje, in een mooi verhaal dat het hart sust. Dat de gemoedstoestand geruststelt. Een vooruitzicht zonder dat de ogen zich hoeven te vullen met tranen, hoef je mij niet te vertellen als het de waarheid niet blijkt te zijn. Woorden van glans, maar zonder inhoud leg ik moeiteloos naast me neer. Er is geen verlangen naar een happy end. Mijn leven kort ben ik op zoek naar de feiten. Meningen zijn van minder belang.

Als kind word je het leven verteld. Wat hoort en niet hoort, vertellen je ouders en de meesters en juffen op school. Zij hebben de waarheid in pacht. Denk je. Totdat je mensen ontmoet die jou waarheid voor een leugen houden. Kan iets waarheid én leugen zijn? Als een feit geen mening kan zijn, dan kan waarheid enkel waarheid zijn. En daar ligt het probleem. Want wie heeft gelijk? Wie geeft het enige juiste antwoord?

Het Christendom is een geloof. Eén van de vele, zou je kunnen zeggen. De Bijbel is een heilig boek, zoals dat ook van de Koran en Pali Canon wordt gezegd. ‘Geloof is de zekerheid van de dingen die men hoopt.’ (Staat in de Bijbel.) Dus wat je hoopt wordt zekerheid. En dat is eigenlijk wat je wilt, waar je naar op zoek bent! Naar dat ene geloof dat zekerheid geeft en waarheid is. Het geloof dat de juiste antwoorden geeft. Geen sprookje om je zoet te houden, maar feiten. ‘Wie zoekt, zal vinden.’ Ook dat staat in het meest verkochte boek ter wereld. De Waarheid bestaat en met zoeken vind je je Hoop.