Je dacht dit het was. Simpel, het leven zo eenvoudig als wat. Maar je was alleen nog maar onderweg naar wat de echte wereld heet te zijn. Vanaf de zijkant keek je toe. Als toeschouwer naar een schouwspel waar je zelf niet volledig deelgenoot van was.

Plots doe je de ontdekking midden in het leven te staan, geen toeschouwer meer, maar speler. Alles wat zeker leek, alles waarvan je dacht dat het vaststond, blijkt te zijn als een decorwisseling. Vandaag is niet meer het leven van gister. En jij staat daar, opeens in een ander decor. Je past je spel aan, je móet wel.

Een vlaag paniek overvalt je. Kun je dit wel? Ben je in staat dit spel te spelen? Een spel waarvan je script noch tekst kent. Totdat je je realiseert Wie jou hier heeft neergezet. De Regisseur heeft je het vertrouwen gegeven. Welke decorwissel ook zal plaatsvinden. Of achteraf nu zal blijken dat je in een klucht of een drama speelde. Hij zal Zijn gerustellende blik nooit afwenden en altijd de constante Factor blijven.